غزل شماره 217

فال حافظ

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

که با وی گفتمی گر مشکلی بود

به گردابی چو می‌افتادم از غم

به تدبیرش امید ساحلی بود

دلی همدرد و یاری مصلحت بین

که استظهار هر اهل دلی بود

ز من ضایع شد اندر کوی جانان

چه دامنگیر یا رب منزلی بود

هنر بی‌عیب حرمان نیست لیکن

ز من محروم‌تر کی سائلی بود

بر این جان پریشان رحمت آرید

که وقتی کاردانی کاملی بود

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد

حدیثم نکته هر محفلی بود

مگو دیگر که حافظ نکته‌دان است

که ما دیدیم و محکم جاهلی بود

معنی‌ بیت های‌ غزل‌ حافظ

معنی‌ بیت های‌ غزل‌ حافظ

بیت‌ 1:  مسلمانان، من زمانی دلی داشتم که هر مشکلی را به وی میگفتم.

بیت 2: آنگاه که در گرداب اندوه می افتادم، با چاره جویی او، امید رسیدن به ساحلی داشتم.

بیت 3:  دل من همدرد من بود و مصلحت شناس و پشتیبان و مایه پشت گرمی صاحبدلان.

بیت 4: دل من در کوی معشوق از دستم رفت، خدایا کوی دلدار سر منزلی بود که سخت دل مرا پایبند ساخت.

بیت 5: هیچ هنری بدون عیب و نقص محرومیت نیست اما چه کسی، فقیرتر و محرومتر از من است؟

بیت 6: بر جان آدم پریشان حال ترحم کنید زیرا که زمانی خود کار آزمودهای کامل و بی نقص بود.

بیت 7:  از آن زمان که عشق به من سخن گفتن را آموخت، سخنانم، کلام نغز هر محفل و انجمنی شد.

بیت 8: از این پس دیگر مگو که حافظ نکته سنج است زیرا که ما فهمیدیم که او بسیار نادان است و به جهل مرکب گرفتار.

شرح و تفسیر بیت های‌ غزل‌ حافظ

شرح و تفسیر بیت های‌ غزل‌ حافظ

بیت‌ 1:

بیت 2:

بیت 3:

بیت 4: 

بیت 5:

بیت 6:

بیت 7:

بیت 8:

تصویر حافظ نتیجه فال حافظ:

ای صاحب فال، یک انسان کامل و شایسته به دیگران در حد توان خود کمک می کند، پس دست نیاز کسی را رد مکن و مشکل گشای دیگران باش تا خداوند نیز در هنگام سختی و مشکلاتت دست گیر تو باشد. مراقب باش که با چه کسانی نشست و برخاست میکنی و آن ها را دوست و محرم اسرار خود قرار می دهی چرا که انسان با هرکس که همنشینی کند هم رنگ او می شود. به فکر آینده خویش باش و برای رسیدن به خواسته هایت تلاش بیشتری کن تا بتوانی گلیم خود را از آب بیرون بکشی.