حافظ / غزلیات حافظ / معنی کامل و تفسیر فال حافظ » صفحه 180

غزل شماره 180

فال حافظ

ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند

طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند

زین قصه بگذرم که سخن می‌شود بلند

خواهی که برنخیزدت از دیده رود خون

دل در وفای صحبت رود کسان مبند

گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی

ما نیستیم معتقد شیخ خودپسند

ز آشفتگی حال من آگاه کی شود

آن را که دل نگشت گرفتار این کمند

بازار شوق گرم شد آن سروقد کجاست

تا جان خود بر آتش رویش کنم سپند

جایی که یار ما به شکرخنده دم زند

ای پسته کیستی تو خدا را به خود مخند

حافظ چو ترک غمزه ترکان نمی‌کنی

دانی کجاست جای تو خوارزم یا خجند

تصویر حافظ نتیجه فال حافظ:

ای صاحب فال، مراقب باش چه کسانی را به عنوان دوست خود انتخاب می کنی و به آن ها اعتماد داری. از افراد ناصالح و کسانی که شناخت درست و کامل از آن ها نداری رفاقت نکن که باعث عذاب و درد دل تو می شوند. غرور و خود پسندی را از خود دور کن و گرنه همین صفت باعث زمین خوردن تو می شود و برایت پشیمانی به بار می آورد. همۀ کارها را به شوخی و خنده نگیر و از مسخره کردن دیگران دست بردار تا این بلا بر سر خودت نیاید و گرفتار نشوی بلکه مورد قبول دیگران قرار بگیری. ان شالله.