غزل شماره 112

فال حافظ

آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

صبر و آرام تواند به من مسکین داد

وان که گیسوی تو را رسم تطاول آموخت

هم تواند کرمش داد من غمگین داد

من همان روز ز فرهاد طمع ببریدم

که عنان دل شیدا به لب شیرین داد

گنج زر گر نبود کنج قناعت باقیست

آن که آن داد به شاهان به گدایان این داد

خوش عروسیست جهان از ره صورت لیکن

هر که پیوست بدو عمر خودش کاوین داد

بعد از این دست من و دامن سرو و لب جوی

خاصه اکنون که صبا مژده فروردین داد

در کف غصه دوران دل حافظ خون شد

از فراق رخت ای خواجه قوام الدین داد

معنی‌ بیت های‌ غزل‌ حافظ

معنی‌ بیت های‌ غزل‌ حافظ

بیت‌ 1: آن کسی که چهره تو را چون گل سرخ و نسرین، سرخ و سفید کرد حتما می تواند به من درمانده هم صبر و آرامش بدهد.

بیت 2: آن کسی که به گیسوی تو آئین ظلم آموخت می تواند با کرم و بخشش خود حق من غمدیده را به من بازگرداند.

بیت 3: من از آن روز که فرهاد، عنان دل عاشق خود را به لب شیرین سپرد، از او قطع امید کردم.

بیت 4: اگر گنج زری وجود ندارد، گوشه قناعت هنوز باقی است و آن کسی که به پادشاهان گنج عطا کرد به گدایان نیز می تواند قناعت عطا کند.

بیت 5: دنیا به ظاهر عروس زیبایی است، اما هر کس بخواهد که به او بپیوندد باید عمر خودش را به عنوان مهریه تقدیم کند.

بیت 6: من از این پس در کنار جوی، دست به دامان سرو خواهم برد بویژه اکنون که باد صبا، مژدۂ آمدن فروردین را داده است.

بیت 7: ای خواجه قوام الدین فریاد که در ندیدن رویت، دل حافظ در دستان اندوه زمانه، پرخون شد.

شرح و تفسیر بیت های‌ غزل‌ حافظ

شرح و تفسیر بیت های‌ غزل‌ حافظ

بیت‌ 1:

بیت 2:

بیت 3:

بیت 4: 

بیت 5:

بیت 6:

بیت 7:

تصویر حافظ نتیجه فال حافظ:

هنوز اول راهی، از فراز و نشیب نترس. آینده بسیار مبارک و خوبی داری هر چند گاهی گناهی می کنی. ماه شعبان و رمضان فرصت بسیار خوبی است برای دعا و رسیدن به حاجات. تو خالق زندگی خودت هستی و از امروز به روی حس خوبت کار کن تا حال دلت خوب بشه و به همه هدفت خواهی رسید. از همین لحظه شروع به استغفار کن تا اتفاقات خوب برات بیفته.