سلامت

درمان امراض با طب سنتی و طب گیاهی

چوب سندل، چوبی قرمز رنگ است که آن را می سایند و ساییده اش را که قرمز مایل به سیاه است، با کمی آب حل می کنند و روی پیشانی مریض می مالند.صندل برای سردردهای مزمن داروی مناسبی است و چون بیشتر از هند به ایران می آید در بنادر جنوب یافت می شود.

کسانی که مزاج سودایی دارند و صبح دهانشان تلخ و گس است باید خاکشیر بخورند. خاکشیر دانه گیاهی است با رنگ کهربایی و بسیار ریز. خاکشیر را باید با هفت آب خنک بشویند تا از سنگریزه و اضافات دیگر پاک شود. بعد آن را با آب هفتم که تمیز و زلال است در لیوان می ریزند و با کمی سکنجبین مخلوط می کنند. بعضی هم آن را بدون افزودنی و با همان آب میخورد.

خیار گرگو یا هندوانه ابوجهل، میوه گیاهی است که به طور وحشی در کنار مزار دامنه‌های کوه مناطق مرطوب می رویند. خیارگرگو کاملا شبیه به هندوانه های گرد است و پوست سبزه تیره راه را دارد و اندازه اش از توپ تنیس بزرگتر نمیشود.

هسته‌های این میوه شبیه به تخمه خربزه اما ریز و باریک تر است و مزه آن از زهر هم تلخ تر است و چون معتقدند که تلخی آن به خلق و خوی ابوجهل شبیه است، آنرا هندوانه ابوجهل می نامند.

تخم خیار گرگو علاج بواسیر و دردهای ناشی از آن مثل پهلو درد و بی حسی دست و پا است. افراد مبتلا به این امراض باید هر صبح پنج دانه از هسته ی خیار گرگو را قبل از صبحانه بخورند و پس از آن یک استکان چای یا آب گرم بنوشند. اما بعد از مصرف نباید از ترشی و سفیدی مثل ماست استفاده کنند. و چون این دارو بسیار گرم است بیمار به سرگیجه دچار می شود. بنابراین مصرف خوراکی‌هایی مثل لیمو شیرین یا هندوانه مفید و مثمر ثمر می باشد.

دنک ،گل گیاهی است که در صحرا و سربرنجاس گیاه سفیدی که در میان مزارع می رویند. وقتی شکم کسی دچار نفخ شده و نمیتواند به خوبی غذا را هضم کنند برای تقویت معده و رفع نفخ مقداری از این دارو را شب تا صبح در آب خیس می دهند و سپس در یک پارچه نازک صاف می کنند تا شیره اش بیرون بیاید و پیش از صبحانه می خورند. البته باید بعد از مصرف این دارو از خوردن غذاهای آبکی خودداری کرد. دنک و سرانجامی را با هم می توان خورد اما هر کدام به تنهایی هم موثر است.

وقتی فردی مزاجش یبس و یا همان خشک می شود، رب ترکی، گل گاوزبان و نبات دم می کنند و به او می خورانند.

روغن بادام، روغن کرچک، روغن شهری و روغن ولایتی تقریباً همه یک حکمت دارند اما با کمی تفاوت. مثلاً روغن کرناتو سردی است و روغن شهری گرمی و البته متناسب با مزاج باید استفاده شود.

روغن کرچک را چون مزه اش از سایر روغن ها قابل تحمل تر است به آدمهای بد دوا ( کسانی که به سختی دعوا می خورند) می دهند.

روغن شهری برای کسانی است که طبیعتی لطیف و شکننده دارند و بر عکس آن روغن بادام و روغن ولایتی برای افرادی است که هم سیل هستند و هم باد در دست و پاهایشان می پیچد مفید است.

روغن کرناتو را از دانه کرناتو که تقریباً شبیه به زیتون و بسیار تلخ و چرب است می گیرند. این روغن ملایم و سهل است و برای رفع انگل از آن استفاده می کنند.

وقتی فردی مزاجش یبس باشد، صبح بیش از صبحانه استکانی از این روغن را به او میخورانند و برای دفع انگل مقداری آویشن را از شب قبل در آب خیس داده و صبح آن را روی روغن صاف می کنند و با قند به فرد بیمار می دهند.

برچسب ها

سیدرضا بازیار

در سال 1374 در شهرستان کازرون دیده به جهان گشودم. از همان دوران کودکی علاقه شدیدی به رادیو و تلویزیون داشتم و با علاقه شدید برنامه های رادیو و تلویزیون را تعقیب میکردم. از 11 سالگی به اینترنت و برنامه نویسی علاقه مند شدم و وارد فضای مجازی شدم. در حال حاضر دانشجوی رشته مهندسی فناوری اطلاعات هستم, مسلط به زبان های: HTML4 - HTML5 - CSS3 - JavaScript در حال یادگیری زبان های Cplusplus- PHP -Python هستم و علاقه زیادی به برنامه نویسی تحت وب , هک و امنیت دارم.

مطالب مرتبط

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *